Intervju je realizovan povodom izložbe umjetnika Maxa Neumanna, koja je otvorena u periodu od 3. februara do 17. marta 2026. godine u Galeriji MSUCG. Razgovor je vodila kustoskinja izložbe Natalija Đuranović, fokusirajući se na ključne aspekte Neumannovog umjetničkog procesa, odnosa prema figuri i autonomiji umjetničkog djela.  

N.Đ: Ljudska figura, kao centralni motiv Vašeg stvaralaštva, reducirana na znak i gotovo apstraktni simbol, čini se da je stalni motiv u vašoj umjetnosti. Kako u Vašem radu definišete značaj čovjeka? Paul Celan je jednom, u vezi s pjesništvom, rekao: „Idi s umjetnošću u svoju najužu tjeskobu. I oslobodi se.“ Vi ističete da Vaše slike nastaju autonomno, kao rezultat intenzivnog rada i promišljenog formalnog procesa, a ne kao neposredan izraz lične biografije ili trenutnih emocija. Kako gledate na odnos između ličnog iskustva i autonomije umjetničkog djela?

M.N: Trenutne emocije ne igraju nikakvu ulogu, ali lična iskustva itekako. Iskustvo i sjećanje talože se u sedimentnim slojevima pamćenja. Tokom rada oni se uzburkaju i postaju dio radnog procesa.

N.Đ: Vaši portreti su vizuelni prikaz univerzalnog simbola čovjeka. Da li kroz njih propitujete savremeno društvo i položaj pojedinca, naročito odnos čovjeka prema strukturama moći i kontrole?

M.N: Pod portretom podrazumijevam prikaz konkretne osobe. To nećete pronaći u mom radu i ne koristim simbole.

N.Đ: Smatrate li da svaki medij kojim se umjetnik izražava nosi sopstveno značenje, poruku i estetiku, neizbježno određene kontekstom vremena u kojem nastaje, te da se taj stav u Vašem radu ogleda kroz nenarativne, statične slike koje se mogu sagledati jednim pogledom, a čija grafička energija i dinamika podstiču slobodne vizuelne interpretacije, bez potrebe za pričanjem priče?

M.N: Kada bih se želio izjašnjavati o stanjima vremena, pisao bih. Slike imaju mogućnost da, izazivanjem asocijacija, misli i osjećaja, komuniciraju na drugačiji način. Smatram da svaki medij koji umjetnik koristi ima jednaku vrijednost i ne poznajem nikoga ko bi mogao pobjeći od konteksta svog vremena. To mogu samo potvrditi.

N.Đ: U procesu slikanja platno doživljavate kao „protivnika“. Šta za Vas predstavlja bijela površina platna, da li je doživljavate kao izazov, provokaciju?

M.N: To je prije neka vrsta polja za igru, na kojem iz neodređenog postepeno nastaje forma.

N.Đ: Slika kao gotov proizvod ima svoju autonomiju, unutrašnju harmoniju i red stvari. Kada smatrate da je Vaša slika zaista završena?

M.N: Kada mi više ne postavlja pitanja.